|
دیار صاحب تقدیم به دوستداران صاحب
| ||
|
یار و همــــــــــسر نـگرفــــــــتم که گرو بود سرم تو شـــــدی مــــادر و مـــن با همه پیری پسرم
تو جـــگر گوشه هـــــم از شـــــیر بریدی و هنوز
مــن بیچاره همان عـاشق خونـــــین جــــــگرم
خــون دل میخورم و چـشم نظـــــر بازم جــــام
جرمم این است که صاحبـدل و صــــــاحبــنظرم مــــن که با عشـــق نراندم به جوانی هوسی
هـــوس عشق و جـوانی است به پیرانه سرم
پدرت گــوهر خود تا به زر و سیم فــــــــــروخت پـــــدر عشـــــق بســــوزد که در آمــــــد پــدرم
عشـق و آزادگـــــی و حـسن و جـوانی و هــنر
عجـــبا هیــچ نــــــیرزید که بی ســـــیم و زرم
هنــــــرم کاش گـــــــــــره بند زر و سیـــمم بود
که به بازار تـو کـــــــاری نگـــــــشود از هــــنرم
سیـــــزده را همه عــــــــــالم بدر امروز از شهر
مــــــن خود آن ســــیزدهم کز همه عالم بدرم
تـــا به دیـــــــوار و درش تـــــازه کـنم عــهد قدیم گاهـــی از کوچه ی معــــشوقه ی خود میگذرم تو از آن دگـــــری رو کــــــــــه مــــرا یاد تو بـــس خود تو دانــــــی که مـن از کــــان جهانی دگرم
از شــکار دگــران چشـــــم و دلـــی دارم سـیر
شـــیرم و جــــوی شـــــــغالان نبـــود آبخـــورم خون دل مـوج زند در جـــــــــــــگرم چون یاقــوت شـــــــهریارا چــه کنــــم لـــــــــعلم و والا گـــهرم
استاد محمد حسین بهجت تبریزی(شهریار) __________________________________________________ [ جمعه سی ام بهمن ۱۳۹۴ ] [ 17:2 ] [ ح ]
|
||
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin ] | ||